“Bir kişi bile üzülse o sana yansır ve yine bir kişi bile sevinse o da sana yansır.”dedi biri geçen gün. Bir süre susup düşündüm. Zaman zaman içimizde hissettiğimiz ama sebebini bir türlü bulamadığımız kederin müsebbibi bu muydu? Ve yine zaman zaman duyduğumuz yine adlandıramadığımız coşkunun müsebbini…
Dünyada herkes birbirine incecik görünmez iplerle bağlı olsa gerekti. O incecik iplerden birbirimizin kederini ve coşkusunu hissediyor olmalıydık. Başka nasıl olacaktı ki? “Peki” diye sordum “neden bazılarımız bunu daha çok hissediyoruz da bazıları hissetmiyor?” Cevap basitti aslında. Bazılarımız hissediyorduk çünkü dışa dönük yaşıyorduk. Bazılarımız ise hissetmiyor çünkü sürekli kendi aynamızda kendimize bakıyorduk. Sebep buydu.
Eğer bu doğruysa şu koca kürede bir damladan fazlasıydık aslında. Hiç olduğumuzu sanıyor ama yanılıyorduk. Her birimizin bir anlamı her birimizin bir önemi vardı. Bir zincir gibiydik hepimiz. O zincirin bir halkasıydık. Ve her halka zincirin bütün olmasında azımsanamayacak bir role sahipti. Tek hatamız bunu unutuyor olmaktı belki. Belkisi fazla evet öyleydi.
O halde ne yapmalıydık? Varlığımızın ve yerimizin önemini kavramalı ona göre yaşamalıydık. Sırf kendi içimize dönük değil dünyayla bir bütün olacak biçimde. Yaptığımız tüm iyilikler dünyada papatyalar açtırabilirdi ve yaptığımız tüm kötülükler de dünyada yaralar… Bunu bilerek bunu unutmadan yaşamalıydık. Hiç birimiz sadece ama sadece kendi hayatlarımızın sorumluluğunu taşımıyorduk. Dalga dalga yayılıyordu etrafımıza her halimiz. Ve sırf bunun için dünyanın mutluluğundan da kederinden de bir nevi sorumlu tutulabilirdik. Bu yüzden farkında olmalıydık kendimizin ve yaptıklarımızın. Çünkü sırtımızda belki de tüm dünyanın mutluluğunu taşıyorduk.
Fulya GÜRBÜZ – Medyaalternatif.com
