Uzun zaman önce bir film izlemiştim; başrolünde Gwyneth Paltrow’un olduğu Rastlantının Böylesi (Sliding Doors). Filmde saniyelerin, tesadüflerin, seçimlerin hayatımızı nasıl etkileme gücüne sahip oldukları ve biz hayatımızı ne şekilde yaşamak istersek isteyelim, nasıl planlar yaparsak yapalım önüne asla geçemeyeceğimiz, hayatın bildiği gibi geldiği ve bizim adına kısaca “kader” dediğimiz olgu o kadar güzel anlatılmış ki…
Filmde, bir kadının metroyu kaçırma ve yakalama ihtimalleri üzerine kurgulanmış iki ayrı hikaye, bir kaç saniyeyle değişen ve değişmeyen iki farklı hayat var. Kadın, metroyu yakalayarak evine zamanında geldiğinde kocasını başka bir kadınla yakalıyor. Birkaç saniyelik gecikmeyle metroyu kaçırdığında ise kocasının onu aldattığından habersiz yaşamaya devam ediyor.
Seçimlerimiz, kararlarımız, saniyeler, anlar, tesadüfler… Hayatımızda o kadar etkili ki… Hepsi hayatımıza iyi veya kötü yön veren olgular. Tercih etmek, vazgeçmek, erken gitmek, geç kalmak hepsi bize bağlı fakat ya bu olguların gerçekleşmesinde bizim irademiz dışında gelişen olaylar…? İşte onlar daha önemli! Çünkü tam da bu sırada yazgı, nereye gitmek istediğimize bakmaksızın bizi kendi bildiği yolda sürüklüyor ve biz tuhaf bir boyun eğmeyle erken, geç, zamanlı, zamansız, uzak, yakın onun peşinden gidiyoruz.
Kahramanmaraş’tan seçim hazırlıklarını izledikten sonra Büyük Birlik Partisi (BBP) yetkililerine eşlik etmeye karar veren ve geçirilen helikopter kazası ile onlarla birlikte yaşamını yitiren İsmail Güneş… Ankara’da, yılbaşı partisinin olacağı eve değil aslında ölüme koştura koştura giden ve doğalgaz sızıntısıyla hayatlarını kaybeden 7 üniversite öğrencisi genç…
Ya ben? Çok bunaldığım bir gün işimden izin alamasaydım veya bineceğim otobüsü kaçırsaydım da Bursa’ya gidemeseydim? Gittiğim yerde çok sıkıldığımı gören bir tanıdık tarafından onun evine davet edilmeseydim ve orada eşimle karşılaşıp tanışmasaydım veya bir nedenle eşim oraya hiç gelmemiş olsaydı?
“İyi ki!” ler çok az; “acaba”lar, “keşke”ler sonsuz işaretiyle bitiyor.
Hayat bize bazı kapıları açarken bazılarını da kapatıyor. Geç kalınan metro kapıları, son anda tutularak yakalanan asansör kapıları, ardında içeri girmemizi bekleyen ve belki de hayatını sonuna kadar bizimle birlikte yaşamak isteyecek bir insanın olduğu oda kapıları, hayatımızın üzerine sıkı sıkıya kapatılan ve artık yalnızca ölüme açılacak olan ev, helikopter, uçak kapıları, sadece bir doktor, mühendis, avukat veya bunlarla birlikte insan da olduğumuz eğitim kapıları……… Hepsinin aynı anda içinde veya dışında olamıyoruz. İçine girdiğimiz kapının dışında kalma ihtimalini ise hep düşünüyoruz veya tam tersini…
Tıpkı o şarkıdaki gibi;
“Aşk tesadüfleri sever
Kader ayrılıkları
………………………..
Herkes geçmişi öder
Bir yol ayrımında
………………………..
Hayat tekrarları sever
Yeniden başlamayı”
“Keşke…” değil, “iyi ki!” ile başlayan cümleleriniz olsun ve tesadüfler sizi hep iyi yerlere götürsün, kader hayatınıza güzel kapılar açsın. Sevgiyle kalın…
Müjgan Yönlüer BİBER – Medyaalternatif.com
Rastlantısal olayların açıklanamayan nedenleri mevcut. Buna isteyen takdir-i ilahi desin isteyen bilimsel bir açıklama getirmeye çalışsın. Bu tür olaylar herkesin başına geliyor ve hayat bunların üstüne kurulu. Verdiğimiz kararlar, etkilendiğimiz olaylar ve çevre koşulları yaşamlarımızı bir anda farklı yönlere götürebilecek seçenekler ile dolu. Biz ise farketmeden sürekli farklı yollardan geçerek sonuçlara ulaşıyoruz. Tabi sonuçlar her zaman yeni sorular doğurduğundan bu böyle sürüp gidiyor. Olayların en başına dönelim: Alet kullanmayı, ateş yakmayı öğrenmeseydik nasıl bir yol olurdu önümüzde? En büyük farklılığımız seçim yapabilme ve çevre koşullarına adapte olabilme özelliklerimiz. Bu tür rastlantılar tarihtir. Öznel veya nesnel olaylara sebep olurlar. Bkz. (1881)
Bu yazıya mükemmel demeden geçemezdim.Tek kelimeyle şahane olmuş