Onların bir tek gözleri gerçektir. Gözleri dışında kalan tüm fiziksel görüntüleri yalandır. Aslında yalan değil de; doğayla bir bütün olmuş demek daha doğrudur. Ama yine de yalandır. Yani, şu dünya kadar yalan, hani “şu yalan dünya” dercesine yalan.
Onlar hep gözleriyle konuştular; ağladılar, güldüler, dua ettiler, yalvardılar, sevdiler… Çünkü ne onlara kimse sordu “Ne istersin?” diye, ne de onlar bir isteklerini söylediler “Şu!” diye. Kimse farkında değildi çoğu zaman orada olduklarının. Hiç farkında olmadıkları gözler baktılar onlara; “Yavrum” dediler kimi zaman, “Erim” dediler, “Anam”, “Babam”, “Kardeşim” dediler ve dualarını yaptılar; mutlu olsun, iyi olsun diye, kendisinin farkında olmayan yavrusu, kocası, anası, babası ve kardeşi için.
Hiçbir zaman ağızlarını açıp ta “Ben” demediler.
Ana oldular ama kadın olamadılar hiç! Bazen öküz oldular tarlada, bazen fahişe oldular yatakta. Bazen ellerinde nasır olurdu, bazen gözlerinde mor halkalar. Değersizdiler, beş para etmezlerdi, insan bile değildiler; kendisini insan sanan insanların gözünde. Hepsinin hayalleri vardı. Bazen bir pembe dizideki güzel evi ve güzel eşyaları hayal ettiler, kendi evlerinin harabesine bakarak. Bazen harabe de olsa bir evleri olsun istediler, yaşadıkları çadırdan uzaklara bakarak.
Bazen güzel ve yeni çamaşırlar istediler belki; sağı solu yırtılmış, eskimiş rengi solmuş çamaşırlarına bakarak. Belki de kıyafetler, ayakkabılar akıllarına düştü ama hemen kendilerini toparladılar. Çünkü çok büyük isteklerdi bunlar. Onlar kendileri için hiçbir şey istemediler. Kimseden bir şey istemediler. Sadece Allah’a yalvardılar ve dua ettiler; kendilerinin farkında olmayanlar için.
Ne çok seksi olmak var akıllarında, ne en kaliteli parfümleri sürüp dolaşmak. Güzel evler, harika tatiller, türlü türlü kıyafetler, lüks bir hayat yok akıllarında ama illaki hayalini kurmuştular! Onlar bir elleri çenelerinde bakarlar uzaklara; belki oğulları askerden dönecek, belki bir iş bulacak kocası, belki de kızları artık dayak yemeyecek kocasından. Bakarlar uzaklara ve ya tülbentleriyle ya da nasırlı elleriyle silerler gözyaşlarını.
Onlar öküz yerine koyulurlar, fahişe olurlar, köle olurlar, hayvan olurlar… Onlar anadır. Her ana anadır da onlar kadın olamayan, kendini insan sananların, insan yerine koymadıkları analardır.
Onların bir tek gözleri gerçektir. Gözleri dışında kalan tüm fiziksel görüntüleri yalandır. Onlar kadın olamayan analardır.
Onur ALMIŞLAR – Medyaalternatif.com
