Artık hükümeti eleştirmeyi bıraktım.Çevreme baktım, çok insan vardı.Hepsinin elinde bir oyuncak.Taksim Meydanı’nda dağıtmışlar da ellerine tutuşturmuşlar sanki.Düşündüm, annem, abim, babam, bazı arkadaş(!)larım bir çok tanıdığım insan…Hepsi çevresindeki insanlara göre yaşamayı tercih ediyor.Onlara göre zevk belirliyorlar, onlara göre(!) hobileri var.Hiç kimse kendi değil.Herkes istediği gibi değil de, başkasının takdir edeceği şekilde davranıyor.Yazık…Gördükçe üzülesim üzüldükçe, haykırasım var.Susuyorum hep.Neden ? Üzülmesinler, kırmayayım onları diye.Bu yüzden artık eleştirmeyi bıraktım hükümeti.Çevremdekiler böyleyken onun diğer ülkelerin kapısını yalaması çok da şaşılası bir durum değil.Hele ki çevremdekilerin elindeki oyuncak sahte bir gülümsemeli maske ise…
Yazının devamını ve yazıyla ilgili yorumları Rainbow’s Red’in blog sayfasından okuyabilirsiniz
