Bazı şeyler çocukken serbestken, büyüyünce nasıl da suç oluyor; çok ilginç! Bu toplumun erkekleri amcalara pipisini göstererek yetiştirildiler. Hatta göstermeyenler tahrik edildiler; “Kesin kediler yemiştir? Yok ki zaten” denilerek tüm kendini ispat mekanizmaları tetiklendi erkek evlatlarının. Zaten bu kendini ispat mekanizması bir çalıştı mı bir daha durdurmak ta mümkün değil sanırım. Amcalara pipi göstermekle başlayan bu kendini ispat çabası büyüdükçe çeşitli şeritlerde de karşımıza çıkıyorlar. Kendimizi mutlaka ispatlamalıyız ama kime?
Çocukluktan kalan bu ispat çabası, bu ezik olmama gayreti, bu güç göstergesi, beynimizin en ücra köşesinde gizlenmiş bir şekilde bizi yönetiyor mu acaba? Tabi sözüm erkekler için geçerli. Çocukken göstermeyle başlayan, büyüdükçe boy hesabına girişen, daha da büyüdükçe içi doldurulacak her boşluğu değerlendirmeye çalışan biz erkekler. Ayrıca çabamız da hep hemcinslerimiz için, ne ilginç! Oysa asıl kazanmamız gereken, iletişimde olmamız gereken karşı cinslerimiz yani kadınlar ama biz sürekli hemcinslerimizle iletişimdeyiz. Yani kadınları anlamak, onların iç dünyasına girebilmek, onları dinleyebilmek gerekirken biz sürekli “Benimki daha kalın oğlum, benimki seninkinden büyük, geçen gün bir geçirdim hatuna” diye bitmek tükenmek bilmeyen ispat hikâyeleri anlatıyoruz birbirimize. Tabi olaya sadece cinsel yönden bakmamak lazım ki zaten yazımın konusu da bu; çocukluktan kalan ispat çabası büyünce her alanda peşimizde… Nereye bakarsak bakalım her yönde var o ispat çabası. Beynimizin en ücra köşesinde gizli, sessizce duruyor ama bizi yönetiyor; Siyasette, gazetede, evde, okulda, işte, trafikte, sporda, banka kuyruğunda, deniz kıyısında, aya gidebilsek belki orada da… Tüm savaşların, açlığın, kavgaların sebebi belki de bu beynimizdeki küçük yerde saklı. Her alanda ispatlamaya çalışıyoruz kendimizi. Trafikte hep biz haklıyız; bizim hacrimizdeki şoförler bir şeyden anlamıyorlar. Sürekli sağımızdaki solumuzdaki insanlara bağırıp duruyoruz. Sürat yapmak, yüksek ses müzik dinlemek, yayalara yol vermemek, patinaj yapmak hep bir ispat çabasının neticeleri. Peki, ama kime? Elbette hemcinslerimize. Aslında anlatılmak istenen şeyin altında yatan “Ben daha iyiyim” düşüncesi ama asıl olan ise şu “Ben küçükken amcalara göstermiştim, kediler yemedi benim pipimi, benim pipim var ulan!” çabası mıdır? Bilmiyorum.
Şimdiye kadar anlattıklarım bizim memleketin erkekleri için geçerli. Dünya erkekleri içinde ne gibi ispat çabaları var araştırmak lazım. Belki bakirliği bozma yarışıdır. Bakirliğini bozamayan, henüz bir kadınla yatmayan erkeklerin duydukları eziklik… Tabi bu eziklik tüm erkekler için geçerli bir durum. Tüm insanları bir kenara bırakırsak, ilk yaradılışta bile bu ezikliği ya da ispat çabasını görmek mümkün. Âdem’in ilk olması ve kadının Âdem’in kaburgasından yaratılması, genlerimizde gizli olan egonun ve ispat çabasının bir eseri olabilir. Sonuç olarak hepimizin bir tedaviye ihtiyacı var sanırım. Çünkü bu ispat çabasından, egomuzdan kurtulamadıkça birbirimizi anlamayı, karşımızdaki insanların iç dünyalarını keşfetmeyi ve duygudaşlık yapmayı beceremeyeceğiz. Hep biz haklı olacağız, hep bizim düşündüklerimiz doğru olacak… Ne kadar doğru, ne kadar yanlış bilmiyorum ama erkekler yönünden durumun böyle olduğunu düşünüyorum.
Onur ALMIŞLAR – Medyaalternatif.com
Bu ispat çabasından ziyade dikkat çekme çabasıdır. Zira bir insan ispat çabasına girdiyse, birilerini onu ispat ettiği konuda sorguluyor demektir. Kimsenin, yavaş araba kullanıldığı sebebiyle sorgulandığı ve bu sorgulamaya cevaben hızlı kullanıp ispat girişimine yöneldiğini zannetmiyorum. İspatla ifade arasında ki Bosna Bulvarı büyüklüğündeki çizgiyi ayırt etmeliyiz.