Kimine göre İMF kimisine göre Ay-Em-Ef diye adlandırılan toplantıları protesto etmek için yüzlerce kişi meydanlara döküldü. Yoksa binlerce miydiler? Belki de onlarcaydılar… Sayı kesin değil ve sayıyla da kimsenin işi yok zaten. Herkes, iş yerlerinin camlarını kıran, otobanda yakaladıkları polis arabasını taşlayan, polis helikopterini havai fişekle vurmaya çalışan yüzleri maskeli gençleri konuşuyor. Kimi “Yuh” diyor, kimi “Bravo” diyor. İki gündür televizyonlarda izliyoruz olanları. Peki, kim bu gençler?
Gençlerin kim olduğuna geçmeden önce bazı noktalara dikkat çekmek istiyorum. Bu nasıl bir memleket anlamadım ben! Tepki vermediği için yıllardır “koyun” muamelesi yapılanlar bu insanlar değil miydi? Sustukları için gazeteciler, yazarlar, siyasetçiler kızmıyorlar mıydı? Evinde oturan, olayları sadece izleyenler “Yok arkadaş bu millet koyun gibi vallaha! Adam olmaz” demiyorlar mıydı?
Koyun olarak sıfatlandırılan insanlar “Hadi bu sefer koyun diyemesinler bize” diyerek meydana döküldüklerinde, tepki vermek istediklerinde ki normal, yasal ve insanca tepki vermek istediklerinde bile güvenlik güçlerinin darbelerine maruz kalmadılar mı? Gazeteler, köşe yazarları tepki vermek isteyenleri “Ergenekoncu, Çeteci, Darbeci” diyerek sıfatlandırmadı mı? Tepkisini vermek isteyen bireyler başbakanın, muhalefet liderinin korumaları tarafından yaka paça susturulmadı mı? Türban takarak okumak isteyenler tepki verince “dinci”, ABD’yi protesto edenler “ulusalcı”, İsrail’i kınamak isteyenler “ırkçı”, demokrasi isteyenler “terörist” olmadı mı? Önce bir karar vermemiz lazım; bu millet koyun mu olsun, yoksa olmasın mı? Sussun mu, yoksa susmasın mı? Aslında cevap basit ve istenen şudur; kimse konuşmasın ama koyun da olmasın, sandıkta versin tepkisini… Sandık tepkicisi olsun.
Gelelim ortalığı birbirine katan göstericilerin kim olduklarına. Tabi burada ortalığı birbirine katanlar sadece gösteriler değil, polisler de bu karışıklığa ortak ama polisler görevli, emir kulu…
Bu göstericiler, eğer bu sistem böyle devam ederse ileride daha çok göreceğimiz insanlardır.
Bu göstericiler, üniversite okuyup iş bulamayınca itfaiyeci olmak için şınav çeken, odun taşıyan, takla atan ama yine de iş bulamayan fizik, kimya ve atom mühendisleridir.
Bu göstericiler, hükümetlerin ülke ekonomisini üç büyük şehre bölüp, geri kalanlarını Allah’ın kontrolüne bıraktığı kimsesiz ve uzak şehirlerden göçen insanlardır.
Bu göstericiler, işçi, memur ve emekli babaların maaşları yetmediği için, medya tarafından pompalanan şaha şalı yaşama özenen ama bir türlü o hayatı yaşayamayan gençlerdir.
Bu göstericiler, halkı açken kendisi tok gezen vekillerin aslıdır.
Bu göstericiler, sistemin yarattığı insanlardır. Refahın ve zenginliğin küçük bir kesim için gittikçe büyümesi, büyük bir kesim içinse gittikçe küçülmesiyle oluşan, baskılarla, yasaklarla, kayırmalarla, ahlaksızlıklarla oyalanan ve utanmadan dalga geçilen insanlardır. Yaptıkları iyi mi? Elbette değil. Peki, sistem iyi mi?
Bunlar iyi günler. Eğer bu sistem bu şekilde devam ederse, zombi filmlerini andıran, karmaşaya boğulmuş ve çıldırmış insanların olduğu şehirler görmek hayal değil. Hem de her gün.
Onur ALMIŞLAR – Medyaalternatif.com
