Gerçek nedir? Kabul ettiklerimiz mi yoksa kabul etmekten     korktuklarımız mı? Anlatmak istediğim şey; beynimizin içinde oluşan ve beynimizi parmaklıklarla ören bir düşünce, kurtulmaya çalıştığımızda karşımıza çıkan ve bizi engelleyen bir duvar…   Read More →

Eskiden çarşıdan aldığımız bira şişelerini konu komşu görmesin diye saklardık. Ayıp olmasın diye; şişeleri görüp de “Ana! Bak bu içki içiyor” demesin diye. Belki de alamayan vardır da görmesin diye. Şimdi devir değişti; hem içki şişelerini saklıyoruz hem de okuduğumuz gazete ve dergileri.   Read More →

19 Temmuz 2009 tarihli “Çizgi Filmlerle Bunların Ne Alakası Var?” başlıklı yazımda, kendimize ait hiç hayali kahramanımızın olmadığından bahsetmiştim. O yazımı yazmamın nedeni; eskiden Milli Eğitim Müdürlüğü olan bir binanın kreşe çevrildikten sonra, duvarlarına çizilmiş olan Tom ve Jery, Sevimli Hayalet Casper, hain kedi Sylvester, minik kuş Tvetty, Duffy... 

Yaz geldi, geldi de geçiyor bile. Bir yıl boyunca deli gibi çalıştık. İşçi bulma kurumlarının önlerini doldurduk, işyerlerinin camlarına “Eleman Aranıyor” yazısı var mı diye baktık. Neredeyse tüm şehri dolaştık. Sınavlara girdik, şınav, mekik, barfiks çektik. Bazılarımız daha çok yoruldu, araya tanıdık birilerini koyarak torpil için uğraştı. Cebimizde... 

Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) nisan ayı itibariyle İşsizlik Oranını açıkladı. Oran %14,9 . Her ne kadar bu açıklamaya inanmasam da (gerçek oran bence daha yüksek) bu oran bile halimizin ne denli içler acısı olduğunu gösteriyor. Gençler arasında yapılan istatistiklerde ise her 4 gençten 1′inin işsiz olduğu tespit edilmiş.  Read More →

O akşam evimizde misafir vardı. Sigara içmek için mutfağa gittim. Mutfakta ağır bir gaz kokusu vardı. Aldığım gaz kokusu nedeniyle mutfağın ışığını açmadım. İkram için ocağa çay koyulmuştu ve çaydanlıktaki su taşarak ocağı söndürmüştü. Gaz kokusunun nedeni buydu. Çocukluğumda televizyonda gördüğüm bir eğitim programı aklıma geldi; önce camları ve balkon... 

Özel günleri çoğunuz gibi bende önemsiyorum. Her ne kadar bugünlerin, birileri tarafından rant sağlamak amacıyla sabitlendiğini düşünsem de yine de  aile içi bağların yenilenip sağlamlaştırılmasına vesile olduğunu da düşünmüyor değilim.  Read More →

Onların bir tek gözleri gerçektir. Gözleri dışında kalan tüm fiziksel görüntüleri yalandır. Aslında yalan değil de; doğayla bir bütün olmuş demek daha doğrudur. Ama yine de yalandır. Yani, şu dünya kadar yalan, hani “şu yalan dünya” dercesine yalan.  Read More →

Çocukluğumuzdan beri sık sık duyduğumuz bir sözdür bu. “El alem ne der?” Kimimiz deli gibi giymek istediği yırtık kotundan vazgeçti, kimimiz saçlarını uzatıp kulağına küpe takmaktan… Kimimiz aşık olduğu insanla evlenmekten, kimimiz boşanmaktan… Kimimiz mini etekten vazgeçti, kimimiz deri pantolondan… Kimimiz gece dışarı çıkmaktan, kimimiz artık... 

O gün yaşlı komşusunu göz hastanesine götürecekti. Hastane bulundukları şehre 40 kilometre kadar uzaktaydı. Komşusunun gözleri rahatsızdı ve arabasını kullanamazdı. Komşusunu hastaneye götürmek ve komşusunun arabasını kullanmak Ramazan’a kalmıştı. Ramazan 30 yaşlarında 180 santimetre boyunda ve 90 kilo ağırlığında yakışıklı bir genç adamdı. Ailesini geçindirmek...